تبلیغات
وبلاگ گروهی بچه های هیات محبــــین آل طـــه(ع) یـــاسـوج - بیماری غفلت!
وبلاگ گروهی بچه های هیات محبــــین آل طـــه(ع) یـــاسـوج
در كار فرهنگی هیچ وقفه‌ و تعللی جایز نیست؛ چون بیشترین تلاش دشمنان بر روی جامعه و ملت و كشور ما، تلاش فرهنگی است-مقام معظم رهبری

روزی «سقراط»، مردی را دید که خیلی ناراحت و متاثر است. علت ناراحتی اش را پرسید، پاسخ داد، «در راه که می آمدم، یکی از آشنایان را دیدم، سلام کردم اما جوابی نداد و با بی اعتنایی و خودخواهی گذشت و رفت. من از این طرز رفتار او خیلی رنجیدم.»
گفت: «معلوم است؛ چنین رفتاری ناراحت کننده می باشد.»
«سقراط» پرسید: «اگر در راه کسی را می دیدی که به زمین افتاده و از درد و بیماری به خود می پیچد، آیا از دست او دلخور و رنجیده می شدی؟»
مرد گفت: «مسلم است که هرگز دلخور نمی شدم؛ آدم که بیمار بودن کسی دلخور نمی شود!»
«سقراط» پرسید: «به جای دلخوری، چه احساسی می یافتی و چه می کردی؟»
مرد جواب داد: «احساس دلسوزی و شفقت و سعی می کردم طبیب یا دارویی به او برسانم».
«سقراط» گفت: «همه ی این کارها را به خاطر آن می کردی که او بیمار می دانستی؛ آیا انسان، تنها جسم اش بیمار می شود؟ و آیا کسی که رفتارش نادرست است، روان اش بیمار نیست؟ اگر کسی فکر و روان اش سالم باشد، هرگز رفتار بدی از او دیده نمی شود؟ بیماری فکر و روان، نامش «غفلت» است و باید به جای دلخوری و رنجش، نسبت به کسی که بدی می کند و غافل است، دل سوزاند و کمکش کرد و به او طبیب روح و داروی جان رساند.
پس، از دست هیچ کس دلخور مشو و کینه به دل مگیر و آرامش خود را هرگز از دست مده و بدان که هر وقت کسی بدی می کند، در آن لحظه بیمار است».



نوشته شده در تاریخ 1390/11/2 توسط سید مرتضی

قالب وبلاگ